Menu Zamknij

Terapia manualna (Cyriax, Lewit, Kaltenborn, Maitland, McKenzie, Mulligan)

Terapia manualna jest mechaniczną pracą fizjoterapeuty na tkankach pacjenta. Fizjoterapeuta wprowadza specyficzny ruch w różnych kierunkach i płaszczyznach w obrębie stawu, mięśnia, nerwu lub powięzi. Istnieje wiele dowodów naukowych potwierdzających korzystny biologiczny wpływ na tkanki poprzez działania manualne. Wiele osób myli terapię manualną z masażem. Masaż to jedynie „dotykanie” bolących mięśni. Terapia manualna natomiast polega na wprowadzeniu specyficznego ruchu w różne tkanki w celu przywrócenia prawidłowej biomechaniki. Obejmuje między innymi ślizgi stawowe, terapię funkcjonalną mięśni, neuromobilizację. Terapię manualną zawsze warto uzupełnić odpowiednim treningiem mięśniowym w celu utrwalenia efektów. W ostatnich latach w zależności od szerokości geograficznej powstało na świecie kilka udokumentowanych skutecznych metod terapii manualnej, które mają ze sobą wiele wspólnego. Poniżej opisano te, którymi pracują fizjoterapeuci w Fizjo Instytucie. Aby uzyskać tytuł dyplomowanego terapeuty danej metody, fizjoterapeuta poświęca nawet kilka lat ucząc się na szkoleniach podyplomowych w kraju i za granicą oraz zdając odpowiednie egzaminy uprawniające do pracy daną metodą.

Terapia manualna wg Cyriax’a (Wielka Brytania)

Jest to system badania, diagnozowania i terapii kręgosłupa i stawów obwodowych. Opiera się na dokładnym testowaniu pacjenta w celu postawienia precyzyjnej diagnozy. Pomaga odpowiedzieć na pytanie czy przyczyną problemu jest staw czy mięsień czy nerw? Jeśli mięsień to która jego część – ścięgno, brzusiec. przyczep, czy przejście ścięgna w brzusiec? Terapia według Cyriaxa obejmuje m.in. techniki poprzecznej frykcji, trakcji lub manipulacji na dość długich dźwigniach ruchowych.

Terapia manualna wg Lewit’a (Czechy)

Prof. Karel Lewit był jednym z ojców medycyny manualnej. Stworzył system badania i leczenia kręgosłupa i stawów obwodowych. Uważał , że przyczyny problemu należy szukać nie tylko w miejscu bólu, ale przede wszystkim w innych obszarach ciała. Na ciało należy patrzeć jak na łańcuch powiązanych ze sobą patologii. Lewit po wielu latach doświadczeń i obserwacji stworzył szereg technik mobilizacji, manipulacji i aktywnych ćwiczeń pacjenta.

Terapia manualna w Kaltenborn’a- Evjenth’a (Norwegia)

Terapeuta wykonuje specjalistyczne testy manualne aby stwierdzić czy źródłem bólu jest zbyt napięty mięsień, podrażniony nerw, czy też zdegenerowany staw. W zależności od wyniku wykonanego testu dobiera się konkretną technikę leczenia. W inny sposób leczy się nadmiernie napięty lub skrócony mięsień, uciśnięty nerw lub zaburzony staw. Techniki obejmują m.in. masaż poprzeczny, masaż funkcyjny, relaksację poizometryczną, mobilizacje stawów, manipulacje i neuromobilizacje.

Terapia manualna wg Maitland’a (Australia)

Terapia obejmuje techniki terapeutyczne działające na stawy, mięśnie i tkankę nerwową zarówno w obrębie kręgosłupa jak i stawów obwodowych. Polega między innymi na rytmicznych biernych bezbolesnych ruchach wprowadzanych w tkankę (mobilizacjach) oraz szybkich ruchach (manipulacjach).  Maitland uważał, że najważniejsze jest rozwiązanie danego problemu funkcjonalnego poprzez zniesienie odczuć bólowych, przywrócenie odpowiedniej ruchomości w stawie oraz wyrównanie napięcia mięśniowego. Istotna była dla niego zależność między ruchami kręgosłupa, a objawami bólowymi ze strony ośrodkowego układu nerwowego. W tej koncepcji nie jest najważniejsze odkrycie bezpośredniej przyczyny dysfunkcji, ale obserwacja objawów i zastosowanie najlepszej techniki terapeutycznej. Po każdej zastosowanej technice bada się ponownie pacjenta, aby sprawdzić jak zmienia się ból, ruchomość i napięcie mięśniowe. W zależności od wyniku modyfikuje się dalsze leczenie.

Terapia manualna wg McKenziego (Nowa Zelandia)

Terapia służąca leczeniu kręgosłupa poprzez aktywne ruchy pacjenta. Terapeuta razem z pacjentem poszukują tego kierunku ruchu, który po kilku powtórzeniach przynosi wyraźną poprawę. Terapia odbywa się zgodnie z zasadą stopniowania siły tj. najpierw pacjent wykonuje ruch samodzielnie, potem z własnym dociskiem, potem z pomocą terapeuty, a dopiero potem, jeśli jest to w ogóle potrzebne, jest miejsce na tzw. techniki manualne, czyli mobilizację, czy też manipulację. Ważna jest edukacja pacjenta. Pacjent powinien zrozumieć i potrafić wykonywać czynności życia codziennego w prawidłowych wzorcach ruchowych, co pozwala zapobiegać powstawaniu przeciążeń w narządzie ruchu.

Terapia manualna wg Mulligan’a (Nowa Zelandia, Wielka Brytania)

Terapię Mulligana wyróżnia to, że opiera się na aktywnych ruchach pacjenta połączonych z bierną korekcją ustawienia stawu trzymaną przez fizjoterapeutę. Techniki opierają się na całkowitej bezbolesności, funkcjonalnym obciążeniu powierzchni stawowych siłą grawitacji, łączeniu ruchu biernego w płaszczyźnie powierzchni stawowych z czynnym ruchem kątowym w tym samym stawie, stosowaniu docisku na końcu zakresu bezbolesnego ruchu, stosowaniu odpowiedniej liczby powtórzeń, poleceniu „zadania domowego” dla pacjenta, polegającego na wykonywaniu indywidualnie dobranych specjalistycznych ćwiczeń.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *